Telefoon gaat... afgeschermd nummer.
Ik neem op: "Ja..."
Veel herrie op de achtergrond... "Uh..uh...Ja?... uhh... goeiemorgen u sprrreekt met gogughkiggi van gammelegammele rrrrreisgggggroep... uuhhh spreek ik met mevrouw Toppie?"
Ik: "Nee..." (het is ván Toppie, maar dat zeg ik niet)
"Uhhh uhhh.. oh... niet? ooh.. uhh Topieweg in Blogdorp? toch?"
Ik: "Nee... (het is Toppieweg) hoe komt u aan deze gegevens?"
"Uhhh.... u heeft een enquete ingevuld... en gefeliciteerd... u bent geselecteerd! U heeft recht op een reischeque van 150 euro"
Ik: "Wij plannen nooit een vakantie, wij gaan gewoon.. goeiemiddag"
Ohh...uhh... blabla...bandje..."belmeniet-register" blabla... TUUT TUUT TUUT

Jongste: Mem, is het morgen pasen. Ik: Nee, dat is het pas volgende week. Jongste: Nee, dat kan niet want dat was gisteren. (dat ik dat zei)

 

Dus....

 

 

Alvast fijne paasdagen.

 

Al een maand heeft Oudste plekjes onder zijn lip. Ik nam aan dat het van de stress kwam en deed verder niets. Toch bedachten Hubbie en ik dat het wel goed was dat dokter er naar keek. Vanmiddag was de afspraak. Jongste ging ook even mee, was wel zo gezellig en handig, dan hoefde ze niet naar een oppas-adres.

In de auto begon Jongste ineens tegen mij: "Mem, ik hoor steeds niks, dus ik moet ook naar de dokter." Ik reageer met: "Je luistert vaak niet, dat is iets heel anders!" Oudste grinnikt op de achterbank om mijn opmerking.

Bij de dokter... Oudste heeft een soort van exceem. Niks ernstigs, wel lastig en vervelend. Een zalfje ligt voor ons klaar bij de assistente (apotheekhoudend huisarts). En daar komt Jongste ineens weer met haar opmerking: "Dokter, ik hoor steeds niks!"

Ik wil haar opmerking wegwuiven: ach, ze bedenkt wat om ook even aandacht te krijgen. Maar dokter neemt Jongste direct serieus. Hij weet natuurlijk van haar verleden van oorontstekingen en buisjes, dus het oor-lampje-kijk-ding wordt er bij gepakt en...

"Ja, ik begrijp heel goed dat je niet goed kunt horen; je hebt een chronische middenoorontsteking".

 

Ik verlaat de praktijk dan ook met niet alleen een tube zalf voor Oudste, maar ook een verwijsbrief voor de KNO-arts. Totaal verbaasd. Ik had er niets van gemerkt.

 

Tja... ze luistert wel vaker niet...

 

Ik dus ook niet. Sorry Jongste!

Zucht... zelfs na een bakje koffie bij de buuf moet ik nóg bijkomen en het even van me afschrijven...

 

Komtie...

 

Sinds deze week mag Oudste voor het eerst alleen naar de speeltuin fietsen. Hij is tenslotte al een dikke 8 jaar oud, maar de weg er naartoe is een erg drukke doorgaande weg, waar niemand zich aan de maximumsnelheid van 30 houdt. Dus Oudste mag via de stoep fietsen van mij. Wel zo veilig.

 

Vanmiddag, zo rond vier uur, komt Oudste met een enorme dikke plek op zijn ene wang en een grote traan op zijn andere wang thuis. Hij had een boomstam in zijn gezicht gekregen, zo was het verhaal en N. had dat gedaan.

 

Uit een eerder incident had ik geleerd niet zo maar iets zonder meer van de kinderen aan te nemen, dus met een open mind fiets ik naar de oppas van N.

 

Oppas doet open, (conservatief, oudere dame, zelf inmiddels oma) en vraagt N. er bij te komen. Terwijl N. gelijk toegeeft maar ook aangeeft dat ze het niet met opzet deed, maar in haar onschuld niet had nagedacht stond Oppas er door heen te praten: "Ach, N. had ook gras in haar haar, en ach.. de kinderen zijn nog onschuldig, doen het ook niet met opzet, en ach dan kan je je overal wel druk om maken."

 

Ik bedank N. dat ze zo eerlijk is geweest en geef aan Oppas aan dat ik vind dat je kinderen best als ze zes zijn kunt aanspreken op onwenselijk gedrag ook al is het niet met opzet. En dat ik het zo sneu vind voor Oudste: mag net verder fietsen dan anders en dan gebeurt er dit.

 

Zegt ze ineens Out of the blue: Ja, en die kinderen van jou, die fietsen als een idioot op de stoep, en ik heb daar al zo vaak iets van gezegd en dát is pas levensgevaarlijk.

 

Ik: "Huh?" (denk, daar hadden we het toch helemaal niet over, en ik weet even niet wat je bedoelt)

 

Zij: "Ja daar bij jullie op het pleintje, dat scheurt maar zonder uitkijken langs ons. (haar dochter woont aan ons pleintje).

 

Punt 1: onze kinderen fietsen inderdaad rond en op dat pleintje.

Punt 2: Ik heb nog nooit een klacht gehoord over gevaarlijke situaties, was dan bij me langs gekomen.

 

Maar ik kwam niet eens aan mijn verdediging toe, zonder aankondiging knalde ze met een gigantische dreun de deur voor mijn neus dicht.

 

Ik was NIET boos geweest, ik was NIET onredelijk naar haar geweest, daarvoor was er NIETS wat ook maar wees op iets wat in deze richting zou gaan...

 

Oppas liet mij met een enorme "HUH????" voor haar deur staan.

 

En toen kon ik me even niet meer inhouden... Ik ging voor het raam staan en riep iets naar haar in de trant van: "Ja, goeie manier om een discussie uit spreken, zo blijft het onuitgesproken!"

 

Bij het weglopen riep ik nog iets wat ik beter niet had kunnen zeggen...

 

"En wel vooraan in de kerk zitten op zondag!"

 

Ooohhhh.... stom stom van mij, maar ik was ZOOOO verontwaardigd!

 

Gelukkig is er dan opvang in de vorm van een lieve buurvrouw-allerliefste oppas van onze koters. Nog nooit zo'n lekker bakje leut gehad.

 

Der is in flinter fuortflein út'e tún fan ús libben...

 

Justermoarn betiid waard de stilte hurd fersteurd troch it tillefoantsje fan myn broer. Nichtje is stoarn. Se mocht mar 7 jier âld wurde. Se is rêstich yn har sliep oan har lêste reis begûn.

 

Dag leave... dikke krûper....

 

 

Er is een vlinder weggevlogen uit de tuin van ons leven.

 

Gistermorgen vroeg werd de stilte hard verstoord door het telefoontje van mijn broer. Nichtje is overleden. Ze mocht maar 7 jaar worden. Ze is rustig in haar slaap aan haar laatste reis begonnen.

 

Dag lieve... dikke knuffel...